Busy, autokary i przewóz osób do Włoch

Kto trafia na tę stronę po zdarzeniu na trasie do Włoch

Najczęściej kierowca. Siedzi w obcym kraju, jego bus albo autokar stoi na poboczu, wokół są służby, pasażerowie krzyczą lub płaczą, a on nie rozumie, co do niego mówią funkcjonariusze. Wie tylko tyle, że ktoś jest ranny albo że doszło do poważnej kolizji i że w takich sprawach, inaczej niż przy kolizji bez pasażerów, nikt nie czeka na skargę poszkodowanego. Postępowanie rusza z urzędu. Taka osoba szuka odpowiedzi na pytanie, co wolno jej powiedzieć, co oddać, a czego nie oddawać.

Inna sytuacja dotyczy właściciela małej firmy przewozowej, która od lat woziła ludzi z Polski do Włoch na regularnych kursach albo na zamówienie. Dostaje wezwanie, pismo od ubezpieczyciela lub telefon od organów z pytaniem o dokumenty przewozowe, czas pracy kierowcy i sposób zaplanowania trasy. Zastanawia się, czy odpowiada za to, co zrobił kierowca, i czy musi jechać do Włoch.

Jeszcze inna sytuacja to rodzina pasażera, który trafił do szpitala po wypadku. Z Polski nie widać, kto jest odpowiedzialny, gdzie leży poszkodowany, jakie dokumenty są potrzebne i czy rodzina powinna zgłaszać się z roszczeniami. Jeżeli w wypadku brał udział bus z kilkunastoma osobami, a część z nich wróciła już do kraju, pojawia się pytanie, kto będzie świadkiem i kto pokrzywdzonym.

Wspólną cechą tych sytuacji jest szerokość kręgu osób, którymi interesują się organy. Przy przewozie osób bada się nie tylko samego kierowcę, ale też przewoźnika, a w przewozach regularnych także organizatora. Dlatego rozmowa z obrońcą powinna zacząć się od ustalenia, kim jesteś w tej sprawie, bo od tego zależy, jakie masz prawa i jakie ryzyka.

Decyzje, które trzeba podjąć jeszcze na miejscu zdarzenia

Na trasie, w początkowych chwilach po zdarzeniu, zapadają decyzje o bardzo różnej wadze. Każda ma swoją cenę.

• Składać wyjaśnienia na miejscu czy poczekać na obrońcę i tłumacza. Kierowca, który chce pomóc, mówi chętnie, ale jego słowa o prędkości, odpoczynku i stanie pojazdu trafiają do protokołu. Cena milczenia: funkcjonariusze mogą uznać, że kierowca coś ukrywa. Cena mówienia bez tłumacza: zapis, który nie odpowiada temu, co powiedział.
• Oddać tachograf i dokumenty od razu czy zażądać pokwitowania. Organy mają prawo zabezpieczyć dowody, ale kierowca ma prawo wiedzieć, co zabrano. Brak pokwitowania utrudnia późniejsze wykazanie, czego dotyczyły zapisy.
• Zadzwonić do przewoźnika w kraju czy najpierw do obrońcy. Przewoźnik musi wiedzieć, ale rozmowa telefoniczna o szczegółach zdarzenia bywa później przytaczana jako wypowiedź, więc lepiej ograniczyć ją do faktów organizacyjnych.
• Zgłosić zdarzenie ubezpieczycielowi sam czy przez przewoźnika. Zgłoszenie jest konieczne, lecz jego treść ma znaczenie dla późniejszej oceny, więc nie powinna zawierać ocen ani przyznania się do winy.
• Zapewnić pasażerom dalszą podróż czy czekać. Troska o ludzi jest naturalna, ale organizacja zastępczego transportu nie może polegać na ukrywaniu informacji ani przeszkadzać w czynnościach.

W tym samym czasie warto zapisać dane świadków, zanim rozjadą się po Europie. Lista pasażerów, nawet nieformalna, bywa jedynym sposobem, by później ich odnaleźć.

Żadna z tych decyzji nie musi zapaść w ciągu minut. Jeśli funkcjonariusze naciskają, powiedz spokojnie, że chcesz rozmawiać z obrońcą i z tłumaczem i że do tego czasu nie złożysz wyjaśnień. Nie jest to postawa wroga, lecz zwykłe korzystanie z praw, które obowiązują także na obcej drodze.

Co zebrać, zanim pojazd i ludzie rozjadą się do domów

Przy przewozie osób wiele dowodów ulatuje bardzo szybko: pasażerowie wracają, pojazd trafia na parking, a dokumenty zostają w kabinie. Dlatego początkowe godziny po zdarzeniu są ważniejsze dla obrony niż tygodnie później.

• Uprawnienia kierowcy i przewoźnika: prawo jazdy, kwalifikacja zawodowa, licencja na przewóz osób, zezwolenia na przejazd. Zrób zdjęcie każdego dokumentu, zanim ktoś go zabierze.
• Dokumenty pojazdu: dowód rejestracyjny, ubezpieczenie, przegląd techniczny, wyposażenie dodatkowe. Pokażą, czy pojazd spełniał wymagania.
• Zapisy czasu pracy: karta kierowcy, dane z tachografu, grafik. Z nich wynika, ile kierowca prowadził i odpoczywał, a to bywa tym, co bada się najpierw po wypadku.
• Dokumenty przewozowe: bilety, umowy z organizatorem, lista pasażerów, plan trasy, harmonogram postojów.
• Korespondencja z organizatorem i z przewoźnikiem: wiadomości o godzinach, zmianach trasy, presji terminowej. Pozwalają ocenić, kto i jak planował przewóz.
• Zdjęcia miejsca zdarzenia i pojazdu: z różnych stron, z oznaczeniem czasu, jeśli to możliwe.
• Dane pasażerów: imiona, telefony, miejsca siedzące, informacje o obrażeniach.

Z tego zestawu obrońca ocenia, kto za co odpowiada. Brak któregokolwiek elementu nie przesądza o sprawie, ale zwiększa liczbę pytań, na które trzeba będzie odpowiedzieć słowami.

Zadbaj, żeby kopie najważniejszych dokumentów znalazły się poza pojazdem: w telefonie, w poczcie elektronicznej, u osoby w Polsce. Pojazd bywa zabezpieczany na długo, a razem z nim wszystko, co leży w schowku. Kopia pozwala obrońcy pracować, zanim oryginały wrócą, i chroni przed sytuacją, w której dokument, który miał Cię ochronić, tkwi na parkingu służb.

Jak zdarzenie z pasażerami zmienia pracę i życie kierowcy

Dla kierowcy zawodowego wypadek z pasażerami oznacza nie tylko sprawę karną, lecz także kłopoty z pracą. Pracodawca odsuwa go od kursów do czasu wyjaśnienia, bo ubezpieczyciel i kontrahenci pytają o to, czy kierowca może jeździć. Jeżeli prawo jazdy zostało zatrzymane na miejscu, a zwrot trwa, utrata dochodu następuje od razu. Rodzina kierowcy, która żyje z jego pensji, zostaje bez środków, a rachunki nie czekają.

Dla firmy konsekwencje są szersze. Zdarzenie może spowodować kontrole, w których bada się nie tylko ten przejazd, lecz całą organizację przewozów: grafiki, odpoczynek, dokumenty. Kontrahenci, którzy zamawiali przewozy, mogą zrezygnować, a pasażerowie zgłaszać roszczenia. Przewoźnik musi liczyć się z kosztami postojów, holowania, tłumaczeń i zastępczego transportu.

Dla pasażerów wypadek bywa początkiem długiego okresu leczenia, rehabilitacji i zwolnień z pracy. Jeżeli doznali obrażeń w obcym kraju, muszą zmierzyć się z włoską służbą zdrowia, z dokumentacją po włosku i z pytaniem, kto pokryje koszty. Zatrzymane bagaże, dokumenty zabrane przez służby i zniszczone rzeczy komplikują powrót do domu.

Dla samego kierowcy ważne jest też zdrowie psychiczne. Człowiek, który był sprawcą albo uczestnikiem poważnego zdarzenia, często nie śpi, obwinia się i nie chce rozmawiać. Warto powiedzieć o tym obrońcy, bo stan emocjonalny wpływa na sposób składania wyjaśnień i na ocenę wiarygodności.

Dochodzi sprawa pasażerów, którzy mieli bilety na dalszą podróż, pracę po powrocie albo wizytę u lekarza. Jeśli przewóz został przerwany, nie wszyscy wrócą na czas, a każde opóźnienie to koszty i pretensje, które spadną na przewoźnika, choć nie wszystkie będą uzasadnione.

Pytania do adwokata w sprawie przewozu osób

W sprawach przewozowych liczą się szczegóły organizacyjne, które łatwo przeoczyć. Poniższe pytania pomagają je uporządkować.

• W jakim charakterze jestem objęty sprawą: jako kierowca, jako przewoźnik, jako organizator czy jako świadek? Czy to się może zmienić?
• Jakie dokumenty organy mogą zabezpieczyć, a jakie muszą mi zwrócić, i na jakiej podstawie?
• Czy mogę prowadzić dalsze kursy w czasie postępowania, czy zatrzymanie prawa jazdy jest jednoznaczne z zakazem pracy?
• Jak ocenia się czas pracy kierowcy i czy drobne rozbieżności w zapisach mają znaczenie?
• Kto odpowiada za sposób zaplanowania trasy i harmonogramu, jeśli to organizator narzucił terminy?
• Co robić z roszczeniami pasażerów i czy ubezpieczyciel pokryje je w całości?
• Czy muszę stawić się osobiście we Włoszech, czy mogę działać przez pełnomocnika?
• Czy polskie postępowanie w tej samej sprawie może toczyć się równolegle i jak to uzgodnić?
• Jakie dokumenty powinienem przygotować dla ubezpieczyciela, aby nie utrudnić późniejszej obrony?

Obrońca, który zna ten obszar, rozróżni od razu kierowcę, przewoźnika i organizatora. Jeśli traktuje ich jako tę samą osobę, szukaj dalej.

Zapytaj również, jak obrońca rozumie rolę przewoźnika i organizatora w Twojej sprawie i czy widzi potrzebę, aby były reprezentowane osobno. Zapytaj, czy interesy kierowcy i firmy mogą się rozchodzić, a jeśli tak, czy ten sam obrońca powinien prowadzić sprawę kierowcy i firmy. Zapytaj wreszcie, co dzieje się z roszczeniami pasażerów i z ubezpieczeniem, jeśli ustalenia organów będą dla Ciebie niekorzystne. Rozbieżność interesów kierowcy i firmy bywa przeoczana, a bywa źródłem poważnych kłopotów.

Czego nie robić po wypadku z pasażerami

Po poważnym zdarzeniu na trasie najwięcej szkód wyrządzają działania podjęte w szoku. Oto, czego lepiej unikać.

• Nie przyznawaj się do winy na miejscu. Zdanie „to moja wina" wypowiedziane w nerwach zostaje w protokole, nawet jeśli później okaże się, że przyczyna była inna.
• Nie poprawiaj zapisów w tachografie ani w grafiku. Zmiana danych po zdarzeniu jest odczytywana jako manipulacja i szkodzi bardziej niż sama rozbieżność.
• Nie namawiaj pasażerów do wspólnej wersji. Uzgodnienia widać w wiadomościach, a sprzeczności w szczegółach i tak wyjdą na jaw.
• Nie przekazuj pojazdu ani dokumentów osobom, które się o nie dopominają. Pojazd może być dowodem, a przekazanie go bez zgody organów bywa traktowane jako utrudnianie.
• Nie publikuj zdjęć i relacji ze zdarzenia. Wpis na portalu społecznościowym zostanie pokazany jako dowód przebiegu i nastroju.
• Nie podpisuj protokołu bez tłumacza. Szczególnie opisów prędkości, odpoczynku i przebiegu zdarzenia.
• Nie wracaj do kraju bez uzgodnienia z obrońcą. Wyjazd w trakcie sprawy bywa odczytywany jako ucieczka, a może też uniemożliwić późniejsze przesłuchanie.

Nie obiecuj pasażerom odszkodowania ani zwrotu kosztów, zanim ustalisz z ubezpieczycielem i obrońcą, co wolno Ci powiedzieć. Dobra wola wyrażona w nerwach bywa później przytaczana jako przyznanie się do odpowiedzialności. Zamiast obietnic zaproponuj pomoc praktyczną: telefon do rodziny, wodę, informację o dalszej podróży.

Nie rozmawiaj o zdarzeniu z dziennikarzami i nie odpowiadaj na wiadomości od nieznanych osób, które przedstawiają się jako prawnicy poszkodowanych. Najpierw ustal, kim są.

Gdy autokar jedzie z Polski, a sprawa toczy się we Włoszech

Przewóz osób między Polską a Włochami to trasa przez wiele krajów, z kilkoma kierowcami, wieloma postojami i pasażerami wsiadającymi w różnych miejscach. Zdarzenie na takiej trasie rozciąga sprawę na kilka państw: organy włoskie badają wypadek, polski przewoźnik odpowiada przed ubezpieczycielem w kraju, a pasażerowie wracają do domów w różnych częściach Polski. To komplikuje zarówno zbieranie dowodów, jak i ustalanie, kto kiedy był przesłuchany.

Dokumenty przewozowe są zwykle po polsku. Włoskie organy będą potrzebować tłumaczeń, a od ich jakości zależy odbiór treści. Dotyczy to szczególnie grafików, umów z organizatorem i korespondencji, w których zdania bywają niejednoznaczne. Obrońca powinien kontrolować przekład, bo błąd tłumacza może zmienić sens dokumentu.

Czas ma znaczenie. Pasażerowie, którzy wrócili do Polski, mogą być przesłuchani w drodze pomocy prawnej, co trwa. Przesłuchanie we Włoszech wymagałoby ich przyjazdu, a to rzadko się zdarza. Kierowca natomiast, jeśli opuści Włochy bez uzgodnienia, może zostać wezwany ponownie i nie stawić się z powodu poczty, która wędruje wolno. Dlatego adres do doręczeń i adres elektroniczny muszą być podane od początku.

Konsulat może pomóc w ustaleniu, gdzie przebywają ranni, w kontakcie z rodzinami i w uzyskaniu dokumentów z Polski. Nie wpływa na ocenę odpowiedzialności. Ubezpieczyciel w Polsce ma własne wymagania co do dokumentacji szkody, które trzeba pogodzić z wymaganiami włoskich organów.

Pamiętaj, że godziny pracy urzędów w Polsce i we Włoszech są różne, a zdarzenie w weekend lub w święto wydłuża oczekiwanie na odpowiedź i na dokumenty.

Jak pracujemy przy sprawach przewozowych

Rozmowę zaczynamy od ustalenia, kto dzwoni i w jakiej roli: kierowca, właściciel, organizator czy członek rodziny pasażera. Od tego zależy, jakie pytania zadamy i jakie dokumenty poprosimy o przesłanie. Wystarczy wiadomość na avvmassimoromano@gmail.com ze zdjęciami pism i dokumentów przewozowych albo telefoniczna prośba o kontakt.

W sprawach z udziałem pasażerów pilnujemy, aby kierowca nie składał wyjaśnień bez tłumacza i bez rozmowy z obrońcą, jeśli to możliwe. Jeżeli zdarzenie miało miejsce na trasie w pobliżu naszych biur w Rzymie, Mediolanie lub Neapolu, obrońca może stawić się na czynnościach osobiście. W innych miejscach współpracujemy z korespondentem, który zna lokalne realia.

Dla przewoźnika przygotowujemy zestawienie dokumentów, które organy mogą zażądać, oraz opis, które z nich należy zabezpieczyć w kraju. Pomagamy w komunikacji z ubezpieczycielem tak, aby treść zgłoszenia nie utrudniała obrony. Dla rodzin pasażerów wyjaśniamy, jak wygląda status pokrzywdzonego i jakie czynności są dostępne.

Nie składamy obietnic dotyczących wyniku. Rozstrzyga organ, na podstawie dokumentów, których część jeszcze nie istnieje. Zamiast obietnic dajemy plan: co zrobimy w najbliższych dniach, jakie dokumenty są potrzebne i kiedy będziemy mogli ocenić stan sprawy.

W sprawach przewozowych prosimy o możliwie szybkie przesłanie zdjęć dokumentów pojazdu, zapisów tachografu i listy pasażerów. Na ich podstawie przygotowujemy dla klienta krótką notatkę: kto w sprawie jest kim, jakie dokumenty są kluczowe i jakie czynności mogą nastąpić w najbliższym czasie. Notatkę przekazujemy po polsku, aby kierowca i przewoźnik wiedzieli, na czym stoją.

Pojęcia z dokumentów dotyczących przewozu osób

Pisma, które otrzymasz, zawierają pojęcia znane z tej strony, zapisane urzędowym językiem. Oto kilka z nich.

• Przewóz regularny to przewóz po stałej trasie według rozkładu, otwarty dla pasażerów; przewóz okazjonalny to jednorazowy przewóz zamówionej grupy. Wymagania wobec nich są różne.
• Licencja to uprawnienie przewoźnika do wykonywania przewozów. Jej brak lub niewłaściwy rodzaj należy do elementów sprawdzanych najwcześniej.
• Czas pracy kierowcy to czas prowadzenia i odpoczynku zapisany w tachografie i na karcie. Rozbieżności są badane szczegółowo.
• Dokumenty przewozowe to bilety, umowy, listy pasażerów i plan trasy. Pokazują, jak zorganizowano przewóz.
• Organizator to podmiot, który zlecił lub zaplanował przewóz; przy przewozach regularnych także on może odpowiadać.
• Postępowanie z urzędu oznacza, że organy działają bez skargi pokrzywdzonego. Przy wypadku z pasażerami tak się dzieje.

Jeżeli któreś z tych słów nie zgadza się z tym, co mówi Twój rozmówca, poproś o wyjaśnienie na piśmie przed podpisem.

Warto rozumieć, czym różnią się role, które wymieniają dokumenty. Kierowca odpowiada za sposób prowadzenia pojazdu i za zgodność swoich zapisów czasu pracy. Przewoźnik odpowiada za to, że pojazd i kierowca spełniają wymagania, oraz za sposób organizacji przewozu, w tym grafiki i odpoczynek. Organizator, jeśli istnieje, odpowiada za zaplanowanie trasy i harmonogramu, a przy przewozach regularnych jego rola jest szersza.

Przy wypadku z pasażerami wszystkie te role bada się łącznie, więc dokument dotyczący którejś z nich może wpłynąć na ocenę pozostałych. Dlatego nie traktuj żadnego pisma jako dotyczącego wyłącznie kogoś innego.