Wysłanie cudzego intymnego zdjęcia dalej

Co zmienia się w życiu po takim zarzucie

Zarzut dotyczący intymnych materiałów różni się od innych tym, że uderza natychmiast w sferę, o której człowiek nie rozmawia nawet z najbliższymi. Osoba, która dowiaduje się o postępowaniu, musi powiedzieć o nim komuś w rodzinie, bo wezwanie przyjdzie na adres domowy, a telefon i komputer mogą zostać zajęte. Wstyd bywa większy niż strach przed wyrokiem.

W pracy skutki są bezpośrednie. Pracodawca, który dowie się o zarzucie, może uznać, że zaufanie zostało naruszone, a w niektórych zawodach, na przykład w szkole, w opiece, w policji albo w firmach, które dbają o wizerunek, zarzut oznacza zawieszenie albo rozmowę o rozstaniu. Koledzy z pracy dowiadują się z plotek, a plotki zmieniają fakty.

W domu napięcie narasta. Partner albo partnerka, rodzice, dzieci zadają pytania, na które trudno odpowiedzieć. Zajęcie urządzeń oznacza utratę zdjęć, kontaktów i dokumentów rodzinnych, które na nich przechowywano. Konta w mediach społecznościowych bywają zablokowane, a znajomi odsuwają się, nie wiedząc, co myśleć.

Jest też strona osoby, której materiał dotyczy. Jej życie również zmieniło się z dnia na dzień i może domagać się zadośćuczynienia. Warto pamiętać, że jej cierpienie jest realne, nawet jeśli zarzut dotyczy przekazania materiału dalej, a nie jego wytworzenia. Dlatego każde działanie wobec niej trzeba uzgadniać z obrońcą.

Zdarza się, że osoba oskarżona czuje się winna, a zarazem skrzywdzona, bo materiał trafił do niej przypadkiem, a jej reakcja była odruchem. Taka mieszanka uczuć jest zrozumiała, ale nie powinna kierować decyzjami procesowymi. Warto porozmawiać o niej z kimś zaufanym, najlepiej z psychologiem, a o sprawie z obrońcą.

Kto przesłał dalej, kto był partnerem, kto jest rodzicem

Najczęściej jest to osoba, która dostała od znajomego lub z grupy na komunikatorze zdjęcie albo nagranie i przesłała je dalej, niekiedy dla żartu, niekiedy ze złości, niekiedy bez zastanowienia. Nie była autorem materiału i nie otrzymała go od autora. Dowiaduje się, że przepis obejmuje także ją, bo odpowiada nie tylko ten, kto materiał wytworzył, ale każdy, kto go rozpowszechnia.

Inna sytuacja to były partner, który wysłał intymne zdjęcia po rozstaniu, z zemsty albo żeby kogoś zawstydzić. Uważał, że ma do nich prawo, bo powstały za zgodą osoby przedstawionej. Dowiaduje się, że zgoda na powstanie materiału nie oznacza zgody na jego rozpowszechnianie, i że kara jest wyższa właśnie wtedy, gdy sprawcą jest partner albo były partner.

Są też rodzice nastolatka, który przesłał kolegom zdjęcie koleżanki. Pytają, czy to poważne, czy to „dziecięcy wybryk”, i czy dziecko będzie odpowiadać. Odpowiedź zależy od wieku i od tego, kogo przedstawia materiał, a jeśli osoba przedstawiona jest niepełnoletnia, kwalifikacja bywa odrębna i surowsza.

Wreszcie trafiają tu osoby przedstawione na materiale, które chcą zrozumieć, co się dzieje w postępowaniu, i jakie mają prawa. Dla nich ważna jest świadomość, że ściganie następuje na wniosek, ale przy części sytuacji z urzędu.

Pojawiają się także koledzy z grupy, w której materiał krążył, i dowiadują się, że mogą zostać wezwani na świadków, a nawet że sami odpowiadają za dalsze przekazanie. Każdy z nich ma osobną sytuację i osobne prawa, dlatego nie powinni uzgadniać stanowisk między sobą.

Co zebrać i zabezpieczyć

• Wiadomości, w których materiał został otrzymany: kto go wysłał, kiedy i z jakim komentarzem. Pokazują, że nie byłeś jego autorem i skąd się u ciebie wziął.
• Wiadomości, w których materiał został wysłany dalej: do kogo, kiedy i w jakim celu. Organ będzie badał każdą taką czynność z osobna.
• Informacje o tym, czy osoba przedstawiona wyraziła zgodę na powstanie materiału i na jakich warunkach. Zgoda na powstanie nie oznacza zgody na rozpowszechnianie, ale jej treść ma znaczenie.
• Dane osób, które materiał otrzymały od ciebie, oraz dane grupy lub konwersacji, w której go udostępniono. Bez tej wiedzy nie da się ocenić zasięgu.
• Zrzuty ekranu i kopie rozmów z datami i godzinami. Przekaż je obrońcy, nie kasuj niczego samodzielnie i nie nagrywaj ekranu bez uzgodnienia.
• Dokumenty potwierdzające, że usunąłeś materiał z urządzeń po otrzymaniu wezwania, jeśli zrobiono to w uzgodniony sposób. Samodzielne usuwanie bez rady obrońcy może zostać źle zrozumiane.
• Informacje o twoim wieku, pracy i sytuacji rodzinnej, które mogą mieć znaczenie przy ocenie okoliczności.
• Dowody na to, że próbowałeś ograniczyć rozpowszechnianie, na przykład prośby do odbiorców o usunięcie materiału.

Nic nie przekazuj poza obrońcą. Przesyłanie materiału komukolwiek w celu „wyjaśnienia sprawy” może stać się kolejnym rozpowszechnieniem.

Przygotuj również opis własnych urządzeń i kont: jakie telefony i komputery posiadasz, z jakich komunikatorów korzystasz, czy materiał był zapisany w chmurze. Organ zapyta o to w rozmowie wstępnej, a precyzyjna odpowiedź pokazuje, że nie masz nic do ukrycia. Nie usuwaj niczego, dopóki obrońca nie powie, jak postąpić.

Decyzje, które trzeba podjąć od razu

Zarzut o rozpowszechnianie intymnych materiałów stawia przed wyborami, których skutki są natychmiastowe.

Zaprzestać rozpowszechniania i poprosić o usunięcie. Przerwanie dalszego przekazywania to konieczność, a prośba do odbiorców o usunięcie materiału pokazuje, że nie chciałeś szkody. Cena: informacja o sprawie rozchodzi się do kolejnych osób, a odbiorcy mogą odmówić albo zachować kopię. Dlatego treść takiej prośby uzgadnia się z obrońcą.

Kontakt z osobą przedstawioną. Chęć przeprosin jest zrozumiała, ale każda wiadomość może zostać odczytana jako nacisk. Przeprosiny składa się w formie ustalonej z obrońcą, najlepiej na piśmie i przez niego, a nie przez znajomych. Brak jakiegokolwiek gestu może natomiast pogorszyć obraz sprawy.

Rozmowa z organem. Wyjaśnienia złożone od razu mogą pokazać dobrą wolę, lecz wypowiedź w stresie bywa niespójna. Odmowa wyjaśnień do czasu rozmowy z obrońcą jest dopuszczalna i zwykle rozsądniejsza.

Los urządzeń i kont. Zajęcie sprzętu można zaskarżyć, a konta w mediach społecznościowych wymagają ostrożności. Nie zmieniaj niczego, dopóki obrońca nie powie, jak postąpić.

Wszystkie te wybory zapadają pod presją czasu i wstydu, a to złe warunki do rozsądnych decyzji. Dlatego najlepiej zrobić najprostszą rzecz: zatrzymać się i zadzwonić do obrońcy, zanim cokolwiek zostanie wysłane, skasowane lub powiedziane. Nawet godzina rozmowy zmienia perspektywę, a kolejność działań ustala się wtedy rozważnie, a nie odruchowo. Ważne jest także to, aby nie podejmować decyzji w nocy po otrzymaniu wezwania, kiedy emocje są największe; rano wiele spraw wygląda inaczej, a obrońca jest dostępny.

Czego nie robić z materiałem, wiadomościami i kontami

• Nie wysyłaj materiału nikomu więcej, nawet obrońcy, jeśli nie ustalono sposobu przekazania. Każde kolejne przesłanie może być osobnym czynem.
• Nie pisz do osoby przedstawionej, żeby ją przeprosić lub namówić do wycofania wniosku. Wiadomości są dowodem, a nacisk obciąża bardziej niż sam zarzut.
• Nie kasuj wiadomości i kont w pośpiechu. Usunięcie bez rady obrońcy wygląda jak zacieranie śladów, a organy potrafią odtworzyć dane.
• Nie proś odbiorców o uzgodnienie wspólnej wersji zdarzeń. Takie rozmowy są czytane jako uzgadnianie zeznań.
• Nie komentuj sprawy w sieci ani w grupach. Wpis, w którym próbujesz się wytłumaczyć, zostanie dołączony do akt i może rozpowszechnić materiał jeszcze szerzej.
• Nie bagatelizuj zarzutu jako żartu. To, co dla ciebie było żartem, dla osoby przedstawionej bywa głęboką krzywdą, a organ ocenia ją z jej perspektywy.
• Nie ignoruj wezwań i zawiadomień. Brak reakcji zamyka możliwości, które początkowo były otwarte.
• Nie oferuj pieniędzy za wycofanie wniosku bez obrońcy. Taka propozycja może być odebrana jako próba zakupienia milczenia.

Wszystkie te zakazy opierają się na prostej myśli: w sprawach o intymne materiały każdy ruch pozostawia ślad, a ślad tworzy obraz całej historii.

Pamiętaj, że niektóre z tych zakazów dotyczą także osób z twojego otoczenia. Rodzice, partner i znajomi nie powinni kontaktować się z osobą przedstawioną, komentować sprawy w sieci ani prosić odbiorców o skasowanie materiału na własną rękę. Uprzedź ich o tym wprost, bo dobre chęci bywają tu najgroźniejsze. Poproś, aby wszelkie pytania kierowali do obrońcy.

Pytania o zgodę, zasięg i wniosek osoby przedstawionej

• Co dokładnie jest mi zarzucane: rozpowszechnienie materiału, który sam wytworzyłem, czy przekazanie dalej materiału otrzymanego od kogoś innego?
• Czy zgoda osoby przedstawionej na powstanie materiału ma jakiekolwiek znaczenie w mojej sprawie, a jeśli tak, to jakie?
• Czy fakt, że przesłałem materiał tylko do wybranej osoby albo do zamkniętej grupy, wpływa na ocenę czynu?
• Jak ocenia się moją rolę, jeśli nie byłem autorem i nie miałem zamiaru szkodzić?
• Czy ściganie zależy od wniosku osoby przedstawionej, a jeżeli tak, to czy może ona go wycofać i jakie wtedy skutki?
• Co zrobić z materiałem, który nadal mam na urządzeniach, i kogo o tym informować?
• Czy możliwe jest naprawienie szkody i w jakiej formie, żeby nie wyglądało to na nacisk?
• Jak wygląda sytuacja, gdy osoba na materiale była niepełnoletnia, i jakie to ma konsekwencje dla kwalifikacji czynu?
• Jak rozmawiać z pracodawcą i rodziną, żeby nie pogorszyć sytuacji?

Pytania te dotyczą spraw wstydliwych, więc trudno je zadać. Warto mimo to je zapisać i przynieść, bo odpowiedzi decydują o wyborze dalszej drogi.

Dopisz pytania wynikające z własnej sytuacji: czy mogę wrócić do pracy w tym samym zakresie, czy informacja o sprawie trafi do pracodawcy, czy będę musiał ujawnić sprawę przy przyszłych staraniach o pracę. Zapytaj, jak długo materiał może być jeszcze dostępny w sieci i czy można zwrócić się do platform o jego usunięcie. Poproś o rozmowę bez obecności osób towarzyszących, jeśli czujesz się skrępowany.

Gdy materiał krąży między Polską a Włochami

Materiał wysłany nie zna granic. Zdjęcie przekazane na komunikatorze trafia do odbiorców w różnych krajach, a polskie i włoskie organy mogą mieć równocześnie powód, by zająć się sprawą. Dla obrony oznacza to, że zasięg rozpowszechnienia bywa szerszy, niż pamięta oskarżony, i że trzeba go dokładnie ustalić.

Wiadomości i zrzuty ekranu pochodzące z polskich urządzeń trzeba przedstawić w tłumaczeniu. Rozmowy w języku polskim, obfite w skróty, żargon i emotikonów, bywają błędnie rozumiane przez tłumacza, który ich nie zna. Warto, by przekład sprawdził ktoś, kto zna kontekst.

Platformy komunikacyjne mają siedziby w różnych państwach, a pozyskanie danych od nich może wymagać osobnych wniosków i czasu. Organ włoski zwykle opiera się na urządzeniach, które zajął, ale może także prosić o pomoc organy polskie. Obrona powinna wiedzieć, jakie dane wchodzą do akt.

Konsulat nie ocenia zarzutu, ale może pomóc w kontakcie z rodziną i wskazać tłumacza. Gdy osoba przedstawiona mieszka w Polsce, a oskarżony we Włoszech albo odwrotnie, kontakt między nimi powinien przebiegać wyłącznie przez obrońców.

Obrońca włoski i polski doradca powinni ustalić, kto zbiera materiały, kto rozmawia z rodziną i jak chronić prywatność wszystkich stron. Niedopilnowanie tego sprawia, że wrażliwe dane krążą szerzej, niż to konieczne.

Jeżeli osoba przedstawiona mieszka w innym kraju niż ty, nie próbuj kontaktować się z nią przez znajomych ani przez konta w mediach. Wszelki kontakt, także w sprawie zadośćuczynienia, odbywa się przez obrońców, którzy znają zasady Włoch i Polski i potrafią zadbać, by wiadomość nie została odczytana jako nacisk.

Słowa o rozpowszechnianiu intymnych materiałów

• diffusione illecita di immagini o video sessualmente espliciti: nazwa czynu, czyli bezprawne rozpowszechnianie materiałów o charakterze intymnym bez zgody osoby przedstawionej.
• revenge porn: potoczne określenie sytuacji, w której materiał rozpowszechnia się z zemsty. W aktach pojawia się rzadko, ale w mediach często.
• querela: wniosek o ściganie złożony przez osobę przedstawioną. Przy części sytuacji ściganie następuje z urzędu.
• persona offesa: pokrzywdzony, czyli osoba, której materiał dotyczy. Ma prawo do informacji o biegu sprawy.
• sequestro: zajęcie telefonów, komputerów i innych urządzeń. Można je zaskarżyć, a o zwrocie decyduje organ.
• copia forense: kopia danych wykonana w sposób, który nie zmienia oryginału. Na niej pracują biegli.
• perizia: opinia biegłego, najczęściej informatyka, który bada urządzenia i ustala, kto i kiedy wysłał materiał.
• minorenne: osoba niepełnoletnia. Jeżeli materiał przedstawia osobę niepełnoletnią, kwalifikacja jest odrębna i surowsza.

Jeżeli na piśmie znajdziesz wyrażenie, którego tu nie ma, prześlij skan razem z całym dokumentem. Wyjaśnimy je w kontekście, bo w tej materii słowa mają bardzo precyzyjne znaczenie.

W dokumentach znajdziesz też słowa opisujące sposób działania organów: acquisizione to pozyskanie danych z urządzenia, analisi forense to badanie urządzenia przez biegłego, a estrazione to wyciągnięcie zawartości telefonu. Dzięki nim zrozumiesz, co dokładnie zrobiono z twoim sprzętem i dlaczego zwrot trwa. Zapytaj obrońcę, czy możesz otrzymać kopię swoich danych niezwiązanych ze sprawą, takich jak zdjęcia rodzinne i dokumenty.

Jak studio przyjmuje takie sprawy

Rozmowa jest poufna od początku. Możesz zadzwonić albo napisać na adres avvmassimoromano@gmail.com, nie podając szczegółów: wystarczy informacja, że sprawa dotyczy intymnych materiałów, i prośba o kontakt. Resztę ustalamy podczas rozmowy, bez oceniania.

W rozmowie wstępnej pytamy, jak materiał trafił do ciebie, komu go wysłałeś, czy wiesz o wniosku osoby przedstawionej i co już powiedziałeś organom. Prosimy, żebyś nie przesyłał nam samego materiału, tylko jego opis. Dokumenty i wiadomości, które mają znaczenie, przekazujesz w sposób uzgodniony.

Pełnomocnictwo przesyłamy w formie elektronicznej. Rozmowy prowadzimy w języku, który jest dla ciebie wygodny, a przy czynnościach wymagających tłumacza ustalamy jego udział z wyprzedzeniem. Dbamy o to, by w aktach i korespondencji nie pojawiały się dane, które nie muszą się tam znaleźć.

Studio ma siedziby w Rzymie, Mediolanie i Neapolu, co pomaga dotrzeć do miejsc, w których prowadzi się czynności. Przy sprawach z elementem polskim współpracujemy z doradcą w kraju, który nie dostaje materiału, tylko informacje potrzebne do pracy.

O każdym wezwaniu i terminie informujemy od razu. Nie wchodzimy w kontakt z osobą przedstawioną bez twojej zgody i nie składamy żadnych propozycji, których wcześniej nie omówiliśmy.

Jeżeli sprawa dotyczy osoby niepełnoletniej po którejkolwiek stronie, prosimy o dodatkową ostrożność w korespondencji: nie przesyłaj nam materiału, tylko jego opis, i uprzedź o wieku osób, których dotyczy. Dzięki temu możemy od początku wybrać właściwy tryb postępowania i właściwych ludzi do rozmowy.