Rezistenca ndaj oficerit publik në Itali

Pas një kontrolli që doli jashtë kontrollit: kush e lexon këtë faqe

Njëri është ai që është ndalur natën para një lokali, në një kontroll dokumentesh, dhe brenda pak minutash situata ka ndryshuar. Ka pasur zë të lartë, një shtytje, një dorë që është tërhequr, një oficer që ka rënë ose ka thënë se është lënduar. Tani mban një fletë në dorë dhe mendon se ka bërë vetëm atë që bën çdo njeri kur ndihet i poshtëruar. Pyetja e tij është nëse ky ishte vërtet një kundërshtim ndaj detyrës apo një reagim njerëzor.

Tjetri është një prind ose bashkëshort që ka dëgjuar nga të tjerët se i afërmi i tij është arrestuar "për rezistencë". Nuk ka parë asgjë. Di vetëm se dikush ka thënë se u godit një polic, dhe se ka lëndime nga të gjitha anët. Kërkon një përgjigje të thjeshtë: a është e rëndë, a del sot, a humbet punën.

Një lexues i tretë ka marrë një njoftim ku akuza shtohet te një tjetër: fyerje, lëndim, mospërfillje e urdhrit. Nuk e kupton pse një ngjarje e vetme ka kaq shumë emra. Në fakt, kjo është mënyra se si ndërtohen këto dosje: një skenë shumë e shkurtër përkthehet në disa figura, dhe jo të gjitha qëndrojnë njëlloj. Disa mbështeten në vetëm një deklaratë të oficerit, të tjera mbi një video, të tjera mbi një certifikatë mjekësore. Prandaj mënyra se si lexohet fleta e parë ka rëndësi: mund të ndajë ato që kanë prova nga ato që kanë vetëm fjalë.

Çfarë bëhet në orët pas ngjarjes: vendimet që nuk presin

Vendimi i parë është nëse do të bëni deklaratë para se të flisni me mbrojtësin. Oficeri që ka shkruar procesverbalin e ka rindërtuar ngjarjen nga këndvështrimi i tij, dhe ju jeni ftuar ta përgjigjeni ose ta pranoni. Nëse flisni menjëherë, mund të sqaroni një keqkuptim, por mund edhe të pranoni pa dashje një detaj që ndryshon figurën, si fjalën "e shtyva" në vend të "e preka". Nëse prisni, humbisni mundësinë e një shpjegimi të hershëm, por e mbroni versionin tuaj nga formulimet e nxituara.

Vendimi tjetër është nëse do të shkoni në spital ose te mjeku për të dokumentuar lëndimet tuaja. Nëse ka pasur kontakt fizik, certifikata mjekësore e së njëjtës ditë është një prej pak elementeve të pavarura. Çmimi është kohor dhe psikologjik: duhet të qëndroni në një ambient që nuk ju pëlqen, dhe duhet të pranoni që policia mund ta lexojë si përpjekje për të kundërakuzuar. Por pa dokument, më vonë do të ketë vetëm fjalën tuaj kundër fjalës së tyre.

Vendimi i fundit lidhet me kamerat dhe me dëshmitarët. Nëse dikush ka filmuar, ose nëse ka kamera në zonë, koha është e rëndësishme, sepse regjistrimet fshihen. Kërkesa për t'i ruajtur duhet të bëhet nga mbrojtësi, jo nga ju drejtpërdrejt me pronarin e lokalit. Një kërkesë e bërë keq mund të krijojë tension dhe të ngjallë dyshimin se po ndikoni mbi një dëshmitar.

Çfarë të keni në dorë: dokumentet që e rindërtojnë skenën

Në një akuzë për rezistencë, dosja ka zakonisht vetëm versionin e oficerit. Çdo dokument i pavarur ka vlerë të veçantë, dhe ia vlen t'i mblidhni që në ditët e para.

• Certifikatën e urgjencës ose të mjekut për çdo lëndim tuajin, të nënshkruar dhe me orën e vizitës. Fotografoni gjithashtu vendin e lëndimit, çdo ditë, derisa të zhduket.
• Çdo video ose fotografi të bërë nga ju, nga shokët ose nga kalimtarët. Kërkoni emrat e atyre që filmuan dhe mos i fshini bisedat ku flitet për to.
• Emrat dhe numrat e personave që ishin të pranishëm: pronari i lokalit, kamerierët, ata që ishin me ju, shoferët e kalimit. Shënoni ku ndodheshin në çast.
• Procesverbalin ose njoftimin që keni marrë, me të gjithë faqet, dhe një shënim të shkruar për orën e ngjarjes dhe për rrugën që keni bërë.
• Dokumentet që tregojnë pse ishit atje: biletën, rezervimin, mesazhet me dikë që prisnit. Ndihmojnë të sqarohet konteksti.
• Dokumentet e punës dhe të qëndrimit, që do t'ju duhen për çdo kërkesë të mëvonshme.

Mos u mbështetni te kujtesa: një ngjarje e tillë zgjat pak sekonda dhe kujtohet ndryshe pas disa ditësh. Shkruani një rrëfim të shkurtër, vetëm për mbrojtësin, sa jeni ende afër ngjarjes.

Mbajini të gjitha në një dosje të vetme, me data, dhe dërgoni një kopje dixhitale te mbrojtësi sa më shpejt.

Çfarë ndryshon në jetën e përditshme kur akuza është ndaj një oficeri

Kjo akuzë e ndryshon menjëherë mënyrën se si ju shohin institucionet. Nëse jeni i huaj, çdo kontakt i ardhshëm me policinë, me zyrën e lejeve ose me kontrollin e kufirit do ta nxjerrë këtë emër. Procedimi i hapur nuk e anulon lejen e qëndrimit, por mund ta ngadalësojë rinovimin, dhe zyra që e shqyrton do ta lexojë akuzën si tregues rreziku, edhe pa vendim.

Në punë, ndikimi varet nga lloji i detyrës. Kush punon në siguri, në transport, në shitje ose në çdo punë që kërkon besim e ndjen më shumë. Punëdhënësi mund të pyesë, të pezullojë ose të mos rinovojë një kontratë. Një njoftim i shkruar, i shkurtër, që thotë vetëm se ka një procedim dhe se keni mbrojtës, është zakonisht më e mira që mund të bëhet.

Në shtëpi, pasoja është ndryshe. Një anëtar i familjes që ka parë ngjarjen mund të jetë i traumatizuar. Një fëmijë që ka dëgjuar zërat nuk e kupton pse policia është e keqe dhe ju jeni "fajtor". Mbajeni bisedën të thjeshtë dhe të vërtetë. Ka edhe një aspekt më të qetë që shpesh harrohet: patenta, për shembull, mund të preket nëse ngjarja ka ndodhur gjatë një kontrolli rrugor, dhe duhet të pyesni mbrojtësin cila masë lidhet me të. Një telefonatë e shpejtë mund të shmangë një kërkesë të dytë që do t'ju zinte të papërgatitur.

Pyetjet që duhen bërë mbrojtësit

Në një dosje me akuza të shumëfishta, pyetjet e sakta ndihmojnë të ndahen ato që qëndrojnë nga ato që nuk qëndrojnë.

• Cili element i dosjes thotë se pata dhunë ose kërcënim, dhe jo thjesht refuzim ose zë të ngritur?
• A po akuzohem edhe për lëndim dhe për fyerje, dhe si lexohet secila veçmas?
• A kishte akti i oficerit një bazë të rregullt, dhe si e kundërshtojmë nëse jo?
• A ka video, kamera ose dëshmitarë, dhe kush kërkon t'i ruajë para se të fshihen?
• A mund të bëj unë një ankesë për sjelljen e oficerit, dhe çfarë efekti ka mbi procedimin tim?
• Çfarë ndodh me lëndimet e mia, dhe si përdoret certifikata mjekësore?
• A ndikon procedimi në lejen time të qëndrimit dhe në rinovimin e saj?
• Çfarë rreziku ka të flas me oficerin ose me kolegët e tij nëse i takoj përsëri?

Mbani listën me vete dhe shënoni përgjigjet. Në këto çështje, një detaj i vogël në një përgjigje mund të ndryshojë mënyrën se si ndërtohet mbrojtja.

Shtoni pyetje që lindin nga skena konkrete: nëse oficeri ka thënë diçka para se të fillonte tensioni, nëse keni kërkuar të dini arsyen e kontrollit, nëse dikush ka pasur kamerë trupore. Këto detaje nuk i mban mend kush është i emocionuar, prandaj shkruani sa më herët çfarë ju kujtohet dhe silleni në takim, sepse përgjigjet e mbrojtësit varen shpesh nga renditja e saktë e ngjarjeve.

Çfarë nuk duhet bërë pas një ngjarjeje të tillë

Pas një kontrolli që degjeneron, njerëzit zakonisht duan të "sqarojnë". Shumica e sqarimeve shtojnë materiale për akuzën.

• Mos shkoni të flisni me oficerin ose me kolegët e tij për të kërkuar falje ose për të shpjeguar. Çdo fjalë shkruhet dhe lexohet si pranim.
• Mos postoni video, komente ose histori për ngjarjen. Kontrollohen dhe mund të tregojnë një ton tjetër nga ai që pretendoni.
• Mos fshini fotografitë, videot ose mesazhet e atij mbrëmjeje, edhe ato që duken të këqija për ju. Fshirja duket më keq se përmbajtja.
• Mos nënshkruani procesverbale ose deklarata që nuk i kuptoni deri në fund. Kërkoni përkthim, kërkoni kohë.
• Mos telefononi dëshmitarët për t'ju kërkuar "të thonë të njëjtën gjë". Është mënyra më e shpejtë për të humbur besimin e gjyqtarit.
• Mos ktheni në të njëjtin vend për të "provuar" diçka. Prania juaj atje mund të lexohet si sfidë.

Rregulli i thjeshtë: ç'nuk është i detyrueshëm sot, mund të presë derisa të flisni me mbrojtësin. Në rast dyshimi, shkruani një mesazh dhe prisni përgjigjen.

Shtoni një gabim tjetër të zakonshëm: mos shkoni në urgjencë me një version të zbukuruar. Mjeku shënon çfarë i thoni, dhe ai shënim bëhet pjesë e dosjes. Tregojini faktet siç janë, pa e rëndësuar ose zbutur asgjë.

Mos pranoni gjithashtu të takoheni me oficerin ose me kolegët e tij "për ta mbyllur me një dorështrëngim". Edhe një takim paqësor mund të interpretohet si presion mbi palën e kundërt dhe mund të përdoret më vonë kundër jush.

Kur ngjarja prek vende të ndryshme: gjuha, dokumentet dhe familja

Një person i huaj që akuzohet për rezistencë ka një problem më shumë: gjuha. Fjalët e thëna në një çast tensioni, në shqip ose në italisht të gabuar, regjistrohen nga oficeri në italisht të rrjedhshëm. Një "mos më prek" mund të shkruhet si kërcënim. Kërkoni përkthyes sa herë ju pyesin, dhe mos pranoni që procesverbali të shkruhet pa e kuptuar.

Dokumentet e identitetit, nëse duhen nga Shqipëria, kërkojnë kohë: akt lindjeje, certifikatë gjendjeje gjyqësore, leje vozitjeje. Çdo prej tyre duhet përkthyer dhe, sipas rastit, legalizuar. Një i afërm atje mund t'i marrë, por duhet t'i dijë saktësisht emrat e zyrave dhe formën e kërkesës. Posta mes vendeve ka ritmin e vet, dhe një dokument që duhet para një seance mund të mbërrijë me vonesë.

Familja në Shqipëri mund të mësojë lajmin nga rrjetet përpara se nga ju. Ka rëndësi t'i thoni qetë çfarë ndodhi, pa zbukuruar dhe pa premtuar. Përfaqësia konsullore shqiptare mund të ndihmojë me njoftimin e familjes dhe me dokumentet e identitetit, por nuk ndërhyn në hetim. Nëse keni një udhëtim të planifikuar drejt Shqipërisë, mos e anuloni dhe mos e kryeni pa u këshilluar, sepse mund të ketë një ndalim që nuk e dini.

Nëse jeni larg qytetit ku ndodhi ngjarja, mbani një adresë të sigurt për njoftimet dhe mos e ndryshoni pa njoftuar mbrojtësin.

Si merret përsipër një çështje e tillë

Kontakti i parë mund të bëhet me telefon ose me email në avvmassimoromano@gmail.com. Pyetjet fillestare janë të pakta: ku dhe kur ndodhi, çfarë ju është dhënë në dorë, a keni lëndime dhe a ka dëshmitarë ose kamera. Dërgoni foto të fletës dhe të certifikatës mjekësore; nuk është e nevojshme të vini fizikisht, sepse mandati nënshkruhet me distancë.

Studio ka zyra në Romë, Milano dhe Napoli dhe punon edhe me video, në shqip dhe në italisht. Në takimin e parë shqyrtohet akti, bëhet një listë e provave që mund të ruhen dhe caktohet kush kontakton kë. Kërkesa për ruajtjen e regjistrimeve të kamerave dhe për dëshmitarët bëhet nga mbrojtja, jo nga ju, që të mos krijohet asnjë dyshim ndikimi.

Nëse ngjarja ka ndodhur larg qytetit tonë, koordinohemi me një koleg të vendit. Kur çështja prek Shqipërinë për dokumente ose për familjen, punojmë me një korrespondent atje, duke ju njoftuar para çdo hapi. Kur ka një afat që po rrjedh, na shkruani menjëherë me fotografinë e letrës dhe e shohim të njëjtën ditë që është e mundur. Çdo biseda mbahet e mbrojtur nga fshehtësia e marrëdhënies me mbrojtësin.

Çdo gjë që na dërgoni mbetet e mbrojtur nga fshehtësia e marrëdhënies me mbrojtësin dhe nuk ndahet me askënd pa pëlqimin tuaj. Mund të flisni pa frikë se fjalët tuaja do të përdoren jashtë mbrojtjes.

Fjalët që do të gjeni në fletë

Procesverbali i një kontrolli që degjeneron përdor fjalë të shkurtra. Njohja e tyre ndihmon të kuptoni çfarë po ju thuhet.

• Rezistencë: kundërvënia ndaj oficerit me dhunë ose kërcënim për ta penguar të kryejë detyrën. Refuzimi thjesht nuk mjafton.
• Dhunë: kontakt fizik ose veprim që synon të pengojë, jo një gjest i shpejtë i pavullnetshëm.
• Kërcënim: fjalë ose gjest që sjell frikë për një të keqe të ardhshme.
• Oficer publik: ai që ushtron një detyrë publike, si polici, karabinieri ose punonjësi i autorizuar.
• Lëndim: dëmtim fizik, i dokumentuar me certifikatë mjekësore, që mund të mbahet si akuzë më vete.
• Fyerje: shprehje poshtëruese ndaj oficerit, që mund të shfaqet në të njëjtën dosje por ka natyrë të ndryshme.
• Akt i paligjshëm: veprim i oficerit që nuk ka bazë të rregullt, i cili mund të ndryshojë peshën e akuzës.

Nëse në fletë gjeni të gjitha këto fjalë të lidhura, kërkoni që mbrojtësi t'i ndajë dhe t'ju tregojë cila mbështetet në prova dhe cila vetëm në deklaratë.

Ka edhe fjalë që shfaqen në procesverbalet e policisë: "e shtyu", "u tërhoq", "zë i ngritur", "gjest kërcënues". Ato janë përshkrime të oficerit, jo fakte të provuara, dhe mbrojtja mund të kërkojë një përshkrim më të saktë. Pyesni mbrojtësin cila fjalë mbështetet në një provë të pavarur dhe cila vetëm në deklaratën e atij që e ka shkruar.